بیش از ده سال از انتشار Skyrim میگذرد؛ اثری که با آزادی عمل بیسابقهاش توانست نسل تازهای از بازیهای جهانباز را تعریف کند و به یکی از نمادهای نقشآفرینی مدرن بدل شود. اما همان ویژگی که اسکایریم را مشهور کرد، امروز بهعنوان بزرگترین نقطه ضعف آن شناخته میشود. آزادی مطلق بازیکن در این بازی، اگرچه در ابتدا جذاب بود، اما در نهایت عمق روایت و تاثیرگذاری داستان را قربانی کرد. اکنون که نگاهها به سمت The Elder Scrolls VI دوخته شده، بازگشت به همان فرمول قدیمی میتواند آینده این مجموعه را تهدید کند.
اسکایریم به بازیکن اجازه میداد همزمان رهبر انجمنهای مختلف، ناجی جهان و تعیینکننده سرنوشت جنگ داخلی باشد، اما جهان بازی هیچ واکنش جدی به این دستاوردها نشان نمیداد. مردم همچنان با شخصیت اصلی مانند یک غریبه برخورد میکردند و تغییرات سیاسی یا اجتماعی ملموسی در شهرها دیده نمیشد. این تناقض باعث شد حس موفقیت واقعی از بین برود؛ وقتی همه میتوانند همه چیز باشند، هیچ انتخابی ارزشمند به نظر نمیرسد.
بازیکنان امروز دیگر تنها به دنبال آزادی عمل نیستند، بلکه انتظار دارند تصمیماتشان پیامدهای واقعی داشته باشد. نمونههای موفقی مانند Baldur’s Gate 3 نشان دادهاند که انتخابها باید مسیرهای متفاوتی را باز کنند و در عین حال برخی راهها را ببندند. اگر نسخه ششم بخواهد موفق شود، باید از رویکرد «همه چیز برای همه کس» فاصله بگیرد و ماموریتهایی طراحی کند که نتیجه آنها ساختار سیاسی، اقتصادی و اجتماعی جهان را تغییر دهد. بازیکن باید با عواقب انتخابهایش زندگی کند، نه اینکه صرفاً همه گزینهها را تجربه کند.
یکی دیگر از نقدهای همیشگی به آثار بتسدا، سطحی بودن سیستمهای گسترده آنهاست. اسکایریم پر از فعالیتهای جانبی بود؛ از عضویت در انجمن دزدان و گرگینهها گرفته تا ازدواج و فرزندآوری. اما هیچکدام عمق یا پیامد اجتماعی جدی نداشتند. برای موفقیت نسخه ششم، تمرکز باید بر سیستمهای کمتر اما پیچیدهتر باشد. شهرها باید هویت فرهنگی و سیاسی متمایز داشته باشند، شخصیتهای غیرقابلبازی باید پویا باشند و اعمال بازیکن را به خاطر بسپارند، و هر فعالیت باید معنای واقعی به جهان اضافه کند.
در نهایت، موفقیت The Elder Scrolls VI به این بستگی دارد که آیا بتسدا صدای طرفداران و تغییرات صنعت در دهه اخیر را شنیده است یا نه. بازیکنان محتوای کمتر نمیخواهند، بلکه محتوای بهتر میخواهند؛ جهانی که در آن انتخابها وزن داشته باشند و هویت شخصیت اصلی بر اساس اعمالش شکل بگیرد، نه صرفاً با پر کردن فهرست ماموریتها. اگر بتسدا بتواند این تحول را محقق کند، نسخه ششم میتواند میراث اسکایریم را نهتنها ادامه دهد، بلکه آن را به سطحی تازه و عمیقتر ارتقا دهد.
