برخی فیلمها پیش از آنکه حتی وارد مرحله تولید شوند، در ذهن علاقهمندان سینما شکل میگیرند. داستانهایی با شخصیتهایی که هنوز فرصتی برای ملاقات پیدا نکردهاند، دیالوگهایی که نوشته نشدهاند و اتفاقاتی که هیچ کارگردانی برای آنها تصمیم نگرفته است. این آثار نه در تقویم اکران سال آینده جایی دارند و نه حتی مشخص است روزی ساخته خواهند شد؛ بااینحال، تصور تماشای آنها بهتنهایی میتواند هیجانانگیز باشد.
برای مثال، چه کسی دوست ندارد روزی بتمن و اسپایدرمن را در یک فیلم مشترک ببیند؟ دو شخصیت متعلق به جهانهای داستانی متفاوت که کنار هم قرار گرفتنشان میتواند اتفاقات غیرمنتظرهای رقم بزند. البته جذابیت چنین همکاریهایی فقط به حضور همزمان قهرمانان محبوب محدود نمیشود. گاهی برخورد دو طرز فکر متفاوت، رویارویی دشمنانی که ناچار به همکاری شدهاند یا مواجهه یک قهرمان با نسخهای متفاوت از جهان خودش، ظرفیت خلق داستانی فراموشنشدنی را دارد.
سینما بارها با ایدههایی مانند جهانهای موازی، سفر در زمان، اتحادهای غیرمنتظره و تبدیل دشمنی به دوستی، مخاطبان را شگفتزده کرده است. بااینحال، هنوز ترکیبهای زیادی وجود دارند که تصورشان میتواند ذهن هر علاقهمند به سینما را درگیر کند. شاید برخی از این ایدهها بهدلیل مسائل مربوط به مالکیت شخصیتها، تفاوت جهانهای داستانی یا دشواریهای روایت، بهسادگی قابل اجرا نباشند؛ اما قرار نیست خیالپردازی به تمام این محدودیتها پایبند بماند.
در ادامه سراغ هفت فیلمی میرویم که دوست داریم روزی ساخته شوند؛ آثاری که میتوانند شخصیتهای محبوب را در موقعیتهایی تازه قرار دهند و ملاقاتها و تقابلهایی را به تصویر بکشند که تاکنون فقط در ذهن طرفداران اتفاق افتادهاند.
بتمن و دردویل؛ دو قهرمان در تاریکی شهر
یکی از نگهبانان گاتهام است و دیگری از خیابانهای نیویورک محافظت میکند. حالا تصور کنید مرز میان این دو شهر برای مدتی از بین برود و آنها درگیر یک پرونده مشترک شوند.
داستان میتواند با پیدا شدن جسدی در یکی از کوچههای تاریک گاتهام آغاز شود؛ جسدی که سرنخهای آن به شبکهای از فساد قضایی در نیویورک میرسد. بتمن مسیر پول و قدرت را دنبال میکند و دردویل با تکیه بر حواس تقویتشدهاش، تلاش میکند حقیقت را از میان دروغها بیرون بکشد.
هر دو به یک پرونده رسیدهاند، اما همکاری با یکدیگر برایشان چندان ساده نیست. بتمن ممکن است مرد نقابداری را که بدون تجهیزات پیشرفته وارد میدان میشود، تهدیدی غیرقابل پیشبینی بداند. از طرف دیگر، دردویل نیز به میلیاردر مرموزی که عدالت را با مشتهای آهنین اجرا میکند، بهراحتی اعتماد نخواهد کرد.
نقطه قوت چنین فیلمی میتواند تضاد دیدگاه این دو شخصیت درباره عدالت باشد. بتمن از ترس بهعنوان ابزاری برای مقابله با مجرمان استفاده میکند، اما دردویل با وجود زندگی در تاریکی، همچنان به ارزشهایی فراتر از انتقام اعتقاد دارد. بروس وین با زخمهای گذشتهاش دستوپنجه نرم میکند و مت مرداک هر روز میان ایمان، قانون و خشونت درونی خود گرفتار است.
شاید خطرناکترین دشمن این دو قهرمان، شباهتهایی باشد که ترجیح میدهند در یکدیگر نبینند. حتی ممکن است بهیادماندنیترین لحظه فیلم، نبرد میان آنها نباشد؛ بلکه صحنهای باشد که بتمن برای نخستین بار به تشخیص مردی اعتماد میکند که جهان را بهجای چشمهایش، با صداهای پنهان آن میشناسد.
این همکاری میتواند فراتر از یک کراساور معمولی ابرقهرمانی باشد؛ داستان دو مرد با گذشتههایی دردناک و برداشتهایی متفاوت از عدالت که برای نجات شهرهایشان تلاش میکنند، درحالیکه شاید خودشان بیش از هر فرد دیگری به نجات نیاز داشته باشند.
پروفسور و مایکل اسکافیلد؛ نقشهای که دو نابغه طراحی میکنند
یکی برای تقریباً هر اتفاقی برنامهای در ذهن دارد و دیگری قادر است از کوچکترین جزئیات، راه فراری غیرمنتظره بسازد. همین تفاوتها میتواند پایه یک فیلم سینمایی هیجانانگیز باشد.
برای مثال، مأموریت آنها میتواند سرقت از یک مجموعه فوقامنیتی باشد؛ مکانی که ورود به آن تقریباً غیرممکن به نظر میرسد. پروفسور مسئول طراحی نقشه اصلی است و مایکل باید راهی برای نفوذ پیدا کند که از چشم تمام سیستمهای امنیتی پنهان بماند. اما وقتی هر دو به هوش و تواناییهای خود اعتماد دارند، تصمیم نهایی را چه کسی خواهد گرفت؟
البته حضور همزمان این دو شخصیت محبوب بهتنهایی موفقیت فیلم را تضمین نمیکند. چنین ایدهای به فیلمنامهای حسابشده نیاز دارد که از پیچشهای داستانی هوشمندانه، غافلگیریهای منطقی و تعلیق مستمر بهره ببرد.
مخاطب نباید صرفاً تماشاگر نبوغ این دو شخصیت باشد. او باید بتواند همراه نقشه پیش برود، سرنخها را کنار هم قرار دهد و برای کشف اتفاق بعدی تلاش کند. درست زمانی که تصور میکند همهچیز را فهمیده است، داستان باید حقیقت تازهای را آشکار کند.
شاید جذابترین بخش این همکاری، رقابت پنهان میان دو ذهنی باشد که هیچکدام به شکست عادت ندارند. در چنین داستانی، خود سرقت فقط بخشی از ماجرا خواهد بود و رقابت فکری پروفسور و مایکل میتواند به مهمترین عامل جذابیت فیلم تبدیل شود.
هرچند ساخته شدن چنین اثری چندان محتمل به نظر نمیرسد، اما تصور حضور این دو نابغه تلویزیونی در یک داستان مشترک همچنان هیجانانگیز است. حتی با پیشرفت هوش مصنوعی، شاید در آینده طرفداران بتوانند نسخههای کوتاه و غیررسمی از این همکاری را تولید کنند.
اندرو گارفیلد و توبی مگوایر؛ دو مرد عنکبوتی که داستانشان تمام نشده است
بازگشت اندرو گارفیلد در فیلم Spider-Man: No Way Home بار دیگر نشان داد که علاقه مخاطبان به نسخه او از مرد عنکبوتی صرفاً به حس نوستالژی محدود نمیشود. پیتر پارکر با بازی گارفیلد همچنان میتواند داستانی درباره کنار آمدن با گذشته، بلوغ عاطفی و پیدا کردن مسیر تازهای در زندگی داشته باشد. بهویژه اتفاق تلخی که با از دست دادن گوئن تجربه کرد، میتواند زمینه مناسبی برای پرداخت عمیقتر به شخصیت او باشد.
در مقابل، توبی مگوایر نیز ظرفیت ایفای نقش مرد عنکبوتی باتجربهتری را دارد؛ قهرمانی که سالها با مسئولیتهای سنگین زندگی کرده و حالا میتواند با گذشته خود روبهرو شود و معنای متفاوتی از قهرمان بودن را کشف کند.
بااینحال، رؤیای جذابتر این است که هرکدام دوباره در فیلمی مستقل حضور پیدا کنند. نه اینکه صرفاً برای چند دقیقه در یک کراساور چندجهانی ظاهر شوند، بلکه فرصت داشته باشند داستان اختصاصی خود را ادامه دهند. تماشای زندگی پیتر پارکر اندرو گارفیلد پس از تجربههای دردناک گذشته و دنبال کردن مسیر مرد عنکبوتی توبی مگوایر پس از گذشت سالها، میتواند برای طرفداران بسیار جذاب باشد.
البته بازگشت این دو بازیگر زمانی ارزشمند خواهد بود که داستان مناسبی برای روایت وجود داشته باشد. نوستالژی میتواند مخاطبان را به سینما بکشاند، اما این شخصیتپردازی عمیق، روایت تازه و حضور دشمنانی متناسب با تواناییهای قهرمانان است که یک فیلم را ماندگار میکند.
شاید بهجای تکرار ملاقاتهای چندجهانی، بهتر باشد دوباره به خود پیتر پارکر توجه کنیم؛ دو مرد عنکبوتی که هرکدام میتوانند ماجراهای تازهای را تجربه کنند. البته نباید از عملکرد تام هالند در نقش این قهرمان نیز غافل شد؛ نسخهای که همچنان ظرفیت زیادی برای روایت داستانهای جدید دارد.
شگفتانگیزان؛ خانواده ابرقهرمانی پیکسار در دنیای واقعی
تصور کنید خانواده پار در دنیایی واقعگرایانه و با لباسهایی وفادار به طراحی اصلی انیمیشن روی پرده ظاهر شوند. قدرت بدنی آقای شگفتانگیز، سرعت بالای دش، توانایی نامرئی شدن وایولت و حتی شخصیت خاص ادنا مود میتوانند با استفاده از جلوههای ویژه مدرن شکل تازهای پیدا کنند.
یکی از جذابترین بخشهای این اقتباس، نمایش رابطه میان زندگی خانوادگی و مسئولیتهای ابرقهرمانی خواهد بود. تضاد میان وظایف روزمره اعضای خانواده و تواناییهای خارقالعاده آنها میتواند در قالب لایواکشن ملموستر شود و ابعاد تازهای پیدا کند.
البته ساخت چنین فیلمی در حال حاضر صرفاً یک ایده فرضی است. اگر قسمت سوم شگفتانگیزان بتواند موفقیت قابلتوجهی کسب کند، شاید در آینده استودیو به بررسی امکان تولید نسخه لایواکشن این مجموعه علاقهمند شود. بااینحال، موفقیت قسمت سوم بهتنهایی تضمینی برای ساخته شدن چنین اثری نخواهد بود و استقبال مخاطبان از یک اقتباس واقعگرایانه نیز اهمیت زیادی دارد.
مهمترین مسئله این است که نسخه لایواکشن شگفتانگیزان نباید صرفاً بازسازی صحنهبهصحنه انیمیشن باشد. این اثر باید هویت مستقل خودش را پیدا کند؛ از انتخاب بازیگرانی که به شخصیتها نزدیک باشند تا داستانی تازه و جلوههای ویژهای که در خدمت روایت قرار بگیرند.
اگر سازندگان بتوانند با شناخت درست از دنیای این خانواده سراغ چنین پروژهای بروند، نتیجه میتواند یکی از جذابترین اقتباسهای لایواکشن از آثار انیمیشنی باشد. فیلمی که تماشای آن روی پرده سینما ارزش انتظار کشیدن را خواهد داشت.
فرندز و آشنایی با مادر؛ وقتی دو گروه دوست به هم میرسند
یکی از بامزهترین اتفاقات چنین فیلمی میتواند ملاقات جویی تریبیانی و بارنی استینسون باشد. هر دو شخصیت به خوشگذرانی، اعتمادبهنفس بالا و ماجراجوییهای عاشقانه علاقه دارند. حالا تصور کنید این دو برای اثبات اینکه کدامیک جذابتر و در زمینه روابط عاطفی حرفهایتر است، وارد رقابتی عجیب شوند.
جویی با سادگی خاص خودش و جمله معروفش و بارنی با نقشههای پیچیده و روشهای عجیبوغریب، احتمالاً یکی از خندهدارترین زوجهای موقت دنیای کمدی تلویزیونی را تشکیل میدهند. شاید در نهایت هر دو متوجه شوند که حریف سادهای مقابل خود ندارند.
ملاقات مونیکا گلر و تد موزبی نیز میتواند موقعیتهای کمیک جالبی ایجاد کند. مونیکا با نظم افراطی و حساسیت زیاد روی جزئیات، احتمالاً خیلی زود از بیبرنامگیهای تد خسته میشود. در مقابل، تد نیز ممکن است با توضیحات طولانی و نگاه رمانتیک خود تلاش کند همهچیز را توجیه کند.
حالا اگر این دو در یک مهمانی مشترک مسئولیت برنامهریزی را برعهده بگیرند، احتمالاً با مجموعهای از اتفاقات خندهدار روبهرو خواهیم شد. در کنار این ملاقاتها، واکنش چندلر به شوخیهای بارنی یا گفتوگوی طولانی راس و تد درباره عشق، سرنوشت و روابط شکستخورده نیز میتواند لحظات فراموشنشدنی بسازد.
البته ارزش چنین کراساوری نباید فقط به شوخیهای نوستالژیک و حضور کوتاه شخصیتها محدود شود. یک داستان منسجم که به اعضای هر دو گروه فرصت درخشش بدهد، میتواند هم خاطرات طرفداران قدیمی را زنده کند و هم تجربهای تازه برای مخاطبان بسازد.
ساخت چنین فیلمی در حال حاضر بیشتر به یک رؤیای دور از دسترس شباهت دارد. بااینحال، برای طرفداران فرندز، این ایده بدون یادآوری متیو پری کامل نمیشود؛ بازیگری که درگذشتش، تماشای دوباره این مجموعه را برای بسیاری از مخاطبان با احساسی متفاوت همراه کرده است.
کریستوفر نولان؛ بازگشت به دنیای ابرقهرمانان با یک فیلم تازه
نولان با ساخت سهگانه بتمن نشان داد که میتوان از دل داستانهای کمیکبوکی، فیلمهایی با شخصیتپردازی پیچیده، روایت جدی و مضامین عمیق ساخت. به همین دلیل، تصور بازگشت او به ژانر ابرقهرمانی و ساخت اثری تازه بر اساس یکی از شخصیتهای ماندگار کمیکها، برای بسیاری از طرفداران هیجانانگیز است.
حالا اگر این پروژه متعلق به دنیای دیسی باشد، جذابیت آن دوچندان خواهد شد. تصور کنید نولان بار دیگر روی صندلی کارگردانی یک فیلم بتمن بنشیند و حتی کریستین بیل را برای ایفای دوباره این نقش انتخاب کند. داستانی تازه با یک شخصیت شرور متفاوت که از کلیشههای رایج فیلمهای ابرقهرمانی فاصله بگیرد و همان رویکردی را دنبال کند که سهگانه قبلی او را متمایز کرد.
البته نولان پیشتر به این نتیجه رسیده بود که داستان بتمن موردنظرش به پایان رسیده و ادامه دادن آن ممکن است به تکرار ایدههای گذشته منجر شود. بااینحال، این مسئله لزوماً به معنای ناتوانی او در ساخت یک اثر ابرقهرمانی تازه نیست. شاید روزی ایدهای متفاوت به ذهن این فیلمساز برسد که او را دوباره به این ژانر علاقهمند کند.
حتی لازم نیست چنین پروژهای حتماً درباره بتمن باشد. نولان میتواند سراغ یکی دیگر از قهرمانان دیسی برود و شخصیتی را به سینما معرفی کند که تاکنون فرصت مناسبی برای درخشش نداشته است. سوپرمن، هال جردن و فانوس سبز، سایبورگ یا دیگر قهرمانان این جهان داستانی، همگی ظرفیت حضور در فیلمی متفاوت را دارند.
در شرایطی که دیسی برای تثبیت جایگاه سینمایی خود با چالشهای مختلفی روبهرو است، بازگشت نولان به این ژانر میتواند توجه گستردهای را به آثار این کمپانی جلب کند. شاید احتمال وقوع چنین اتفاقی چندان زیاد نباشد، اما تصور تماشای یک فیلم ابرقهرمانی تازه با کارگردانی او برای بسیاری از علاقهمندان سینما کافی است تا منتظر چنین روزی بمانند.
جان ویک و جیسون بورن؛ اتحاد دو قاتل حرفهای
جان ویک مردی کمحرف، سرد و مرموز است که معمولاً بهجای توضیح دادن، اجازه میدهد سلاحهایش حرف بزنند. او در دنیای خودش اصول و قواعد مشخصی دارد و وقتی پای انتقام یا تعهدی شخصی به میان بیاید، بهسادگی از تصمیمش عقبنشینی نمیکند.
در سوی دیگر، جیسون بورن قرار دارد؛ مأموری که بیشتر شبیه سایهای متحرک است. او همیشه چند قدم جلوتر را در نظر میگیرد، بهسختی به دیگران اعتماد میکند و پیش از هر اقدامی، مسیرهای فرار و احتمالات مختلف را بررسی میکند.
حالا قرار گرفتن این دو در یک تیم میتواند موقعیتهای جذابی بسازد. بورن ترجیح میدهد با بررسی دوربینهای امنیتی، شناسایی مسیرهای فرار و جمعآوری اطلاعات، نقشهای دقیق طراحی کند. اما جان احتمالاً حوصله این مراحل طولانی را ندارد و میخواهد هرچه زودتر به سراغ هدف برود.
همین تفاوتها میتواند به اختلافهای مداوم میان آنها منجر شود. بورن از تصمیمهای ناگهانی جان خسته میشود و جان نیز احتیاط بیشازحد همکارش را مانعی برای پیشبرد مأموریت میبیند. نتیجه میتواند مجموعهای از کنایهها، نگاههای سنگین و مشاجرههایی باشد که حتی چند لحظه پیش از آغاز یک درگیری مسلحانه اتفاق میافتند.
بااینحال، زمانی که مأموریت به مرحله خطرناک خود برسد، تفاوت تواناییهای این دو به یک مزیت بزرگ تبدیل خواهد شد. هوش تاکتیکی، مهارت نفوذ و توانایی فرار بورن در کنار قدرت رزمی و خونسردی جان ویک، ترکیبی بسیار خطرناک میسازد.
البته چنین فیلمی نباید فقط به تیراندازی و صحنههای اکشن متکی باشد. بخش مهمی از جذابیت آن باید از تضاد شخصیتی دو قهرمان شکل بگیرد؛ از گفتوگوهای کنایهآمیزشان گرفته تا لحظاتی که با وجود اختلافهای فراوان، مجبور میشوند برای نجات یکدیگر وارد عمل شوند.
اگر فیلمنامه بتواند شخصیتپردازی مناسبی ارائه دهد و منطق داستانی این همکاری را بهخوبی شکل دهد، تقابل و اتحاد جان ویک و جیسون بورن میتواند به یکی از هیجانانگیزترین کراساورهای اکشن سینما تبدیل شود.




















